Bilal vindt 'Wat kijk je nou' geen bedreiging

In dit artikel:

In tram 3 in Zoetermeer, laat op de avond, voelden twee reizigers — gefingeerde namen Lex en Hetty — zich bedreigd door de 25‑jarige Bilal. Volgens de slachtoffers blokkeerde hij het gangpad, spuugde op een kaartautomaat en sloeg de automaat hard; daarna kwam hij terug en schold tegen Lex terwijl hij er mogelijk een mes in zijn mouw zou hebben gehad. Bij zijn aanhouding bleek er geen mes te zijn, wel een moersleutel, een heggenschaar en een knijptang; Bilal verklaarde de moersleutel voor een verbouwing bij zich te dragen.

Bilal ontkent doelbewuste bedreiging en zegt zich onhandig te hebben gedragen; hij ziet zijn arrestatie als buitensporig. De officier van justitie en de rechter oordelen anders: op camerabeelden en de verklaring van de reizigers zag men aanleiding tot de redelijke vrees dat er geweld kon volgen. Daarnaast stond Bilal terecht voor een aparte bedreiging van een agent — hij zei dat hij familie zou zijn van Ridouan Taghi en dat hij ‘hetzelfde zou doen’, wat volgens het OM extra zwaar weegt gezien Taghi’s rol in één van de grootste liquidatie‑zaken in Nederland.

De reclassering rapporteert dat begeleiding stroef verloopt: Bilal drinkt veel en gedraagt zich bedreigend zodra hij onder invloed is. Hij zegt bereid te zijn tot behandeling, maar hield het eerder kort vol in een afkickkliniek en verklaarde die zorg slecht te hebben ervaren; hij ontkent verslaving. Advocaat en verdediging betogen dat het gedrag eerder een geval van onbegrepen of afwijkend gedrag is dan een strafbaar bedreigingsdelict en pleiten voor vrijspraak en behandeling in de GGZ in plaats van gevangenisstraf.

De officier wilde hem bij voorkeur langdurig laten opnemen, maar omdat dat niet afdwingbaar is eiste het OM een celstraf van negen weken minus de zeven al in voorarrest gezeten dagen en uitvoering van vijf eerder opgelegde voorwaardelijke straffen. De rechter kwalificeerde beide bedreigingen als bewezen, vond de eis te zwaar en legde een kortere straf op: dertig dagen cel (waarvan zeven al gesubsidieerd) en de eerdere voorwaardelijke straffen moeten alsnog worden uitgevoerd (vijf weken cel en 50 uur taakstraf), maar die laatste worden op een later tijdstip ingeboekt. Omdat Bilal al langer vastzat dan de opgelegde dertig dagen mocht hij direct naar huis.

Na de uitspraak verliet Bilal de rechtbank schijnbaar opgelucht; zijn gedrag en verleden (het dossier is volgens de zitting ruim) vormen een terugkerend probleem rond alcohol, opvang en zorg versus strafrechtelijke aanpak.