Den Haag schuift besluit seksramen weer door, frustratie in buurt: 'Verdrietig en teleurgesteld'

In dit artikel:

Omwonenden van de raamseksstraten in Den Haag — met name in de Geleenstraat en Doubletstraat — zijn boos en teleurgesteld nu opnieuw een verhuizing of afbouw van de ramen is vertraagd. Al jaren ervaren bewoners ernstige overlast: volgens José Mendels, voorzitter van de klankbordgroep Overlast Prostitutiestraten, is het elke avond “bal”: gejoel, geschreeuw, eten en drinken tegen deuren, urineren in portieken en plantsoenen, en structurele slaapverstoring omdat de prostitutie 365 dagen per jaar doorgaat.

Gemeentelijke pogingen om de situatie op te lossen liepen vaak stuk. Acht jaar geleden strandde een plan om de ramen naar de Sporendriehoek bij het Centraal Station te verplaatsen. In het coalitieakkoord van 2023 werd afgesproken te zoeken naar alternatieven voor raamsekswerk waar dat op termijn verdwijnt, maar drie jaar later blijkt afbouw technisch en financieel complex. De gemeente zegt dat sluiting van de ramen tientallen miljoenen zou kosten vanwege uitkoopvergoedingen aan seksexploitanten en dat er geen volwaardige alternatieven zijn gevonden; het dossier is nu doorgeschoven naar een nieuwe coalitie.

Een juridisch onderzoek concludeert dat de gemeente in theorie maatregelen kan nemen — vergunning intrekken of afwijkende bestemmingen invoeren — maar alleen wanneer objectief kan worden aangetoond dat de seksbedrijven voor overlast en onveiligheid zorgen. Het college stelt dat die eenzijdige toerekening tot nu toe niet is vastgesteld, iets wat bewoners met verbijstering en frustratie opvatten: zij leveren al jaren klachtenrapportages en dagboeken aan.

Bewonersorganisaties zoeken zelf naar oplossingen en willen de gemeente creatiever zien handelen. Jan van Gaalen van Rivierenbuurt-Spuikwartier pleit voor dubbelbestemmingen van panden (zodat eigenaren andere functies kunnen kiezen) en voor een gezamenlijke ontwikkelorganisatie — een ‘Seksontwikkelingsmaatschappij’ vergelijkbaar met wijkontwikkelingsmaatschappijen — om exploitanten te helpen omschakelen en financiering te vergemakkelijken. Volgens hem is uitkopen van exploitanten geen realistische of duurzame optie; moderner georganiseerde vormen van sekswerk zouden betaalbaarder kunnen zijn.

Ondanks de teleurstelling geven bewoners niet op. Mendels benadrukt dat zij willen aantonen dat het om een gewone woonwijk met 5.500 bewoners gaat en dat de seksindustrie daar volgens hen niet thuishoort. De impasse over verantwoordelijkheid, bewijs en kosten zorgt er voorlopig voor dat een oplossing ver weg blijft.