Duitse directeur van Hotel Des Indes hielp met gevaar voor eigen leven onderduikers in zijn hotel

In dit artikel:

In Den Haag stond het chique Hotel Des Indes tijdens de Tweede Wereldoorlog bekend als het ‘Wehrmachthotel’ omdat Duitse officieren er veel verbleven. Aan het roer stond de Duitser Sepp Thum, die sinds 1926 in het hotel werkte en in mei 1940 door de bezetter tot directeur werd benoemd toen de vorige baas vluchtte. In plaats van de Duitsers te dienen, gebruikte Thum het pand als dekmantel voor verzet: onderduikers zaten jarenlang in de kelders verborgen, kregen voedsel, geld en bescherming, en er werden zelfs wapens ondergebracht — terwijl boven hen nazi’s ongestoord logeerden.

Thum handelde grotendeels samen met zijn Joodse vriendin Irène Donáth; samen vormden zij een opmerkelijk duo dat met groot persoonlijk risico mensen redde. Het is nauwelijks te bevatten dat de bezetter dit dubbelleven niet ontdekte. Enkele weken voor de bevrijding werd Thum toch opgepakt en in Kamp Amersfoort zwaar gemarteld; hij raakte daardoor deels gehandicapt en kon later nauwelijks nog schrijven. Kort voor het einde van de oorlog kwam hij vrij.

Na de oorlog werd Thum door de Britten gevangen gezet in Scheveningen omdat alle Duitsers aanvankelijk als vijanden werden behandeld en zijn bezittingen werden verbeurd verklaard. Om die terug te krijgen verzamelde hij talrijke getuigenverklaringen van mensen die bij hem ondergedoken hadden gezeten, onder wie prominenten uit koningshuis- en bedrijfskringen en veel oud-personeel. Het onderzoek leverde overwegend lof op; onderzoekers stelden vast dat Thum zich uitzonderlijk menselijk en hulpvaardig had gedragen.

In 1948 trouwde Thum met Irène; enkele maanden later pleegde zij zelfmoord. Thum bleef in Den Haag actief, werkte tot 1953 bij Des Indes en kocht daarna restaurant Royal, dat uitgroeide tot een chique ontmoetingsplek voor politici en beroemdheden. Journalist Casper Postma reconstrueerde Thums levensverhaal in zijn boek De dag dat de duivel naar Des Indes kwam; Postma ontmoette Thum één keer, kort voor diens pensionering. Sepp Thum overleed in 1985 in het Bronovo-ziekenhuis.