Eleanora werkt op de meldkamer van de politie: 'Kinderreanimaties vind ik het heftigste'

In dit artikel:

In de gemeenschappelijke meldkamer aan de Katschiplaan in Den Haag werkt Eleanora als 112-centralist: zij neemt 24/7 noodoproepen aan, coördineert hulpdiensten en beslist welke vervolgactie nodig is. Tijdens de Europese 112-dag liep een verslaggever een dienst mee en kreeg zo een inkijkje in het ritme en de werkwijze: haar dienst begint om 06.30 uur wanneer de nachtdienst weggaat en iedereen moet apart inloggen omdat de telefoontjes continu binnenkomen.

Een oproep begint altijd met het vaststellen van de locatie — straat en huisnummer, en soms via de locatiebepaling van de telefoon — maar als bellers in paniek zijn, worden herkenningspunten gebruikt en wordt kaartmateriaal geraadpleegd. Daarna volgen de zogenaamde ‘zeven W’s’: wie, wat, waar, wanneer, waarom en op welke wijze; daarmee wordt bepaald wat er speelt, wie erbij betrokken is en of er acuut levensgevaar is. Bij serieuze incidenten kunnen politie, brandweer en ambulance snel onderling schakelen omdat alle diensten in dezelfde meldkamer zitten; bij piekdrukte helpen centralisten elkaar over en weer.

Eleanora illustreert de variatie in werk: het kan rustig zijn, maar ook ingrijpend — bijvoorbeeld kinderreanimaties of mishandeling, die veel indruk maken. Na heftige incidenten nemen collega’s bewust afstand van hun werkplek, overleggen wat ze hebben gehoord en gezien, en bespreken of de handelwijze juist was. Tegelijk beschouwt ze het vak als dankbaar: correcte afhandeling van een melding kan levens redden.

De meldkamer benadrukt ook wanneer mensen 112 moeten bellen (noodgevallen en verdachte situaties) en wanneer het minder urgent is (bij puur materiële schade het nummer 0900-8844). De reportage laat zien dat achter elke stem aan de lijn een strak protocol, technische hulpmiddelen en menselijke betrokkenheid schuilgaan — een combinatie die het verschil kan maken tussen routine en levensreddende actie.