'Feest waar we het hele jaar naar uitkijken', grote drukte bij Vlaggetjesdag op Scheveningen

In dit artikel:

Op zaterdag vulde Scheveningen zich opnieuw voor Vlaggetjesdag: bewoners en toeristen dwaalden langs de kades, bezochten afgemeerde kotters en trawlers, aten haring en genoten van zon en folklore. Het evenement, bedoeld als viering van de visserij- en kustcultuur, trok mensen uit binnen- en buitenland; op de kade klonk Duits, Frans, Engels en zelfs Japans terwijl kinderen haring voorgeschoteld kregen.

Het programma opende met het Schevenings vissersvrouwenkoor in traditionele klederdracht, waarna de Eerste en Tweede haven snel volliepen. Lokale deelnemers benadrukten dat Vlaggetjesdag een dag is waarop de Scheveningse identiteit wordt getoond en levend gehouden. Bewoners als Rien van der Harst lieten hun trots blijken: familieleden in klederdracht en erfstukken zoals gouden oorhangers — vroeger herkenningstekens van vissers en soms gebruikt om een begrafenis te bekostigen — illustreren de verbondenheid met het verleden.

Op de oude ambachtenmarkt demonstreerden Gerard en zijn vrouw Marijke een taanderij: zeiden hoe zeilen en netten werden behandeld met cachou, een bruinrode substantie uit acaciabast die schimmel en rot voorkwam. Dat gebruik verklaart ook de uitdrukking 'een getaand gezicht', omdat zeelui bij slecht weer spatten van cachou op hun huid kregen.

Oud-Scheveningers paradeerden in erfgoedjuwelen en hoofdijzers; enkelen merken op dat de buurt verandert door komst van expats en buitenstaanders. Tegelijk bood Vlaggetjesdag gelegenheid om schepen als de historische Noordster en moderne hektrawlers (zoals SCH123 Zeeland) van dichtbij te bekijken — bezoekers waren onder de indruk van de machines en arbeidspraktijken aan boord.

Culinaire trekpleister bleef de haring: karren stonden opgesteld, rijen waren lang. Visser John van der Made filteerde al sinds middernacht; hij had tweeduizend haringen ingekocht en verwachtte die bij het mooie weer uit te verkopen. Na een jaar afwezigheid door de NAVO-top was het ditmaal weer een zonovergoten feest, bedoeld om lokale tradities te vieren en door te geven aan nieuwe generaties.