Hermans huidskleur verandert door aandoening: 'Begon met wit plekje bij mijn oog'

In dit artikel:

In het HagaZiekenhuis in Den Haag vertellen Herman Sansaar (76) en zijn vrouw Christina (79) in de serie ‘Hoe gaat het?’ over hun dagelijks leven. Christina wacht op de uitslag van een scan nadat zij twee jaar geleden aan haar rug werd geopereerd. Sindsdien heeft ze vrijwel voortdurend pijn. Ze noemt Herman, met wie ze 55 jaar samen is, een grote steun omdat hij haar blijft helpen en vrijwel alles nog kan doen.

Herman kreeg vijftien jaar geleden een klein wit vlekje bij zijn oog. Een dermatoloog stelde vast dat het om vitiligo gaat, een chronische en niet-besmettelijke huidaandoening waarbij pigmentcellen verdwijnen. In de loop der jaren breidden de witte plekken zich uit over zijn gezicht, hoofd, arm en een andere plek op zijn lichaam. Vooral de afgelopen twee jaar nam het aantal en de omvang van de plekken sterk toe. Of de aandoening zich verder verspreidt, is onvoorspelbaar.

Vitiligo veroorzaakt bij Herman geen pijn, maar hij moet zijn huid goed beschermen tegen de zon. Daarom smeert hij zich in en draagt hij vaak een pet. Die pet helpt hem ook om minder op te vallen. Vooral in het begin had hij moeite met starende blikken van onbekenden en kinderen. Hij ging minder vaak naar buiten, vond drukke plaatsen lastig en bezocht de voetbalwedstrijden van ADO Den Haag en amateurclubs niet meer. Hoewel die drempel soms nog bestaat, probeert hij zich er tegenwoordig minder door te laten beperken.

Herman probeerde camouflagecrème, maar vond die zichtbaar en omslachtig. Ook een behandeling waarbij huid wordt getransplanteerd sprak hem niet aan. Lichttherapie maakte de vlekken tijdelijk iets minder zichtbaar, maar na drie maanden moest hij ermee stoppen en kwamen ze terug. Volgens Herman zijn er verder weinig mogelijkheden.

Toch probeert het echtpaar de situatie luchtig te benaderen. Christina maakt grappen over zijn veranderde huidskleur en Herman zegt dat zijn uiterlijk inmiddels gewoon bij hem hoort. De witte vlekken vallen hem zelf nauwelijks nog op. Soms spreken mensen hem juist aan om hem een mooi gezicht te geven, wat hij als positief ervaart. Zo leven hij en Christina met humor en relativering met een aandoening die hem aanvankelijk onzeker maakte, maar die hij steeds meer als onderdeel van zichzelf accepteert.