'Ik wilde niet doodgaan', meer aandacht voor nazorg intensive care

In dit artikel:

De 84-jarige Lies Thur uit Gouda lag weken op de intensive care van het Groene Hart Ziekenhuis nadat ze op een openbaar toilet een ernstige darmbloeding kreeg. Ze dacht eerst dat het, zoals eerdere keren, wel goed zou aflopen, maar belandde meerdere keren op de ic en moest uiteindelijk worden geopereerd. Een jaar later keerde ze terug naar de afdeling voor een emotioneel weerzien met de verpleegkundigen, waarbij vooral de angst, de herinnering aan haar kinderen aan bed en het gevoel bijna dood te gaan nog indruk op haar maken.

Het verhaal laat zien waarom ziekenhuizen steeds meer aandacht besteden aan nazorg na een ic-opname. Volgens ic-verpleegkundige Petra Kortlever is de overgang van de intensive care naar de gewone verpleegafdeling voor veel patiënten groot: op de ic is er voortdurend duidelijkheid en controle, terwijl mensen op een gewone afdeling zich ineens kwetsbaar kunnen voelen. Daarom komen ic-verpleegkundigen na ontslag regelmatig langs, soms ondersteunen ze met een dagboek van de opname en bespreken ze samen met familie wat er is gebeurd. Dat helpt patiënten om gaten in hun herinnering op te vullen en de ervaring beter te verwerken. Lies zegt dat ze nog wel eens moeilijke herinneringen heeft, maar vertrouwt erop dat het uiteindelijk goed komt.