Jesse is met hoofd van dode moeder op weg naar paleis van koning: 'Ben nog veel zieker dan ik dacht'

In dit artikel:

Op 16 april 2025 doodde de 32‑jarige Jesse R. in een psychose zijn moeder Alia (63) uit Hellevoetsluis en onthoofde haar. Hij raakte overtuigd dat leden van het koningshuis hem konden redden en meende dat prinses Beatrix een offer eiste: het hoofd van zijn moeder. In zijn waan zag hij zijn daad als een soort Cluedo‑spel waarin hij al een slachtoffer had en nog een "moordwapen" nodig had; hij kocht die ochtend een bijl bij een bouwmarkt in Hellevoetsluis (een kettingzaag had hij overwogen). Toen hij thuiskwam trof hij zijn moeder aan; kort daarna vond haar partner haar zwaar toegetakeld lichaam.

Jesse vertrok in de Ford Ka van zijn moeder met het afgescheiden hoofd in een blauwe IKEA‑tas, richting Den Haag om het aan het hek van de koning te spiesen. Op de A4 bij Schipluiden/Delft kon de politie hem klemrijden. Bij zijn aanhouding dacht hij dat hij een belangrijke missie uitvoerde; pas in detentie werd hem volgens eigen zeggen duidelijk dat hij een grote psychose had gehad.

Volgens zijn eigen geschiedenis kampte Jesse al vanaf zijn zevende met psychische problemen: depressies in zijn jeugd, manieën vanaf zijn twintigste en vanaf zijn 27ste terugkerende psychoses. Hij had maanden geen medicatie genomen voorafgaand aan de feiten. Een observatie in het Pieter Baan Centrum resulteerde in de conclusie dat hij ten tijde van de daad volledig ontoerekeningsvatbaar was.

Het Openbaar Ministerie eiste daarom geen gevangenisstraf maar tbs met dwangverpleging (forensische psychiatrische behandeling met verplichte zorg). Advocaat Job Knoester vroeg om nader onderzoek omdat hij stelt dat Jesse inmiddels is gestabiliseerd, juiste medicatie gebruikt en geen psychoses meer heeft; hij pleit voor tbs met voorwaarden en behandeling in een minder zwaar beveiligde kliniek. De rechtbank beslist op 8 april of aanvullend onderzoek nodig is; die datum kan nog geen definitieve uitspraak opleveren.

In zijn laatste woord uitte Jesse diepgaand berouw, erkende zijn verantwoordelijkheid en zei te willen bijdragen aan het voorkomen van herhaling; hij betreurde vooral dat zijn moeder nooit van haar pensioen heeft kunnen genieten.