Laatste zaak beroemde slagersfamilie dicht: 'Einde van een tijdperk'

In dit artikel:

Na bijna zeventig jaar familietraditie sluit Rob Beijk (65) per 1 december zijn slagerij aan de Campanulastraat in Den Haag. Gezondheidsproblemen maken het voor hem onmogelijk om de lange werkdagen en vele bestellingen nog vol te houden. Daarmee verdwijnt de laatste slagerij van de familie Beijk en een bekende buurtzaak uit de stad.

De geschiedenis begon in de jaren vijftig, toen Robs grootvader Louis Beijk een slagerij met automatiek opende aan de Prinsestraat. Zijn gehaktballen, kroketten en bitterballen trokken na voorstellingen en het uitgaan veel klanten. Drie van zijn zoons gingen eveneens het slagersvak in. Robs vader Christiaan begon later een eigen zaak aan de Louise de Colignystraat, waar Rob opgroeide en het ambacht leerde.

Na opleidingen aan de François Vatelschool en de slagersvakschool deed Rob vooral praktijkervaring op. De slagerij van zijn vader verhuisde in de jaren zeventig naar de Haverkamp in Mariahoeve en in 1994 naar de Campanulastraat. Rob nam het bedrijf op 1 januari 2000 samen met zijn vrouw Marian over. Na haar overlijden in 2011 zette hij de zaak voort, samen met zijn zoon Robbie, zus Astrid en vader Chris, die tot zijn overlijden in oktober 2024 bleef meehelpen.

De familie stond bekend om zelfgemaakte vleeswaren, waaronder rookvlees, rosbief, rookworst en filet americain. De grootste specialiteit was de grillworst: daarvan werd ongeveer zestig kilo per week verkocht aan klanten uit Den Haag, het Westland en zelfs Lisse. Het recept blijft geheim en staat nergens op papier; Rob maakte de worst op gevoel.

De dood van Chris had grote gevolgen voor de bedrijfsvoering. Hij hielp normaal gesproken klanten, waardoor Rob en Robbie tijd hadden om vlees te bewerken en de toonbank aan te vullen. Na zijn overlijden moesten zij werkdagen van ongeveer twaalf uur maken. Dat bleek uiteindelijk niet vol te houden.

Rob kijkt uit naar tijd met zijn kleinkinderen en zijn duizenden lp’s, platenspelers en jukeboxen. Zoon Robbie, die twintig jaar in de zaak werkte, weet nog niet wat hij gaat doen. Ook de toekomst van het winkelpand is onzeker; misschien neemt een andere slager het over. De familie zegt met dankbaarheid en trots afscheid te nemen van de loyale klanten en van een zaak die generaties lang hun leven bepaalde.