Lies blikt terug op ingrijpende ic-opname: 'Ik wilde niet doodgaan'

In dit artikel:

De 84-jarige Lies Thur uit Gouda lag wekenlang op de intensive care van het Groene Hart Ziekenhuis na meerdere zware darmbloedingen, die begonnen toen ze plotseling hevig bloed verloor op een openbaar toilet. Inmiddels is ze hersteld, maar de opname liet diepe sporen na: vooral de angst om te sterven en de herinnering aan haar kinderen aan bed blijven haar bij. Een jaar later keerde ze terug naar de ic, waar ze de verpleegkundigen emotioneel omhelsde.

Het verhaal laat zien hoe groot de impact van een ic-opname is en waarom ziekenhuizen steeds meer inzetten op nazorg. Verpleegkundigen volgen patiënten na ontslag vaker op, zodat de overgang naar de gewone verpleegafdeling minder abrupt is. Volgens ic-verpleegkundige Petra Kortlever voelen veel patiënten zich tijdens een opname volledig de controle kwijt en denken ze soms echt dat ze doodgaan. Zeker bij mensen die lang in slaap zijn gehouden, kan er een soort geheugenleemte ontstaan.

Daarom houden ziekenhuizen soms een dagboek bij van de ic-periode, met bijdragen van familie en zorgverleners. In nazorggesprekken worden die stukken informatie samengebracht, zodat patiënten beter begrijpen wat er is gebeurd en hun herstel mentaal kunnen verwerken. Voor Lies helpt dat: ze merkt nog af en toe dat de ervaring terugkomt, maar ze vertrouwt erop dat ze het uiteindelijk een plek kan geven.