Liveblog rechtszaak Tarwekamp in Den Haag | Vrouw barst in tranen uit: 'Elke keer vraagt hij: papa?'

In dit artikel:

Tijdens de derde dag van het Tarwekampproces in Den Haag kregen slachtoffers en nabestaanden de gelegenheid om hun verhaal te doen. De spreekrechtzittingen gaan over de explosie van 7 december 2024, waarbij zes mensen omkwamen en meerdere anderen gewond raakten of hun woning, bedrijf en bezittingen verloren. In totaal willen 33 betrokkenen spreken; ook woensdag is daar nog een halve dag voor gereserveerd. De rechtbank waarschuwde vooraf dat de verklaringen zeer emotioneel konden worden en laste regelmatig pauzes in.

Een ondernemer die ruimte huurde in de bruidsmodezaak waarop de explosie was gericht, vertelde dat hij sinds 2019 in Nederland werkte aan een bestaan voor zichzelf en zijn moeder in India. Hij verkocht handgemaakte meubels, maar verloor door de explosie zijn onderneming, inkomsten en financiële basis voor een verblijfsvergunning. Omdat hij geen verzekering of financiële buffer had, kon hij de schade niet zelf herstellen. De langdurige onzekerheid over zijn schulden en verblijfsrecht leidde volgens hem tot overmatig alcoholgebruik, slaapproblemen en een behandeling bij Parnassia. Hij vroeg de rechtbank niet alleen naar de materiële schade te kijken, maar ook naar de mens en de blijvende gevolgen achter die bedragen.

Ook een bewoonster van de Tarwekamp sprak. Zij zei dat vooral de nasleep, met verzekeringskwesties en andere regelzaken, haar veel stress bezorgt. Sinds de explosie kampt ze naar eigen zeggen met onder meer eczeem, schildklierproblemen, slechter zicht, een pieptoon in haar hoofd en klachten die passen bij PTSS. Haar auto werd total loss verklaard, maar niet vergoed. Ze kan bovendien niet meer vrij schilderen, is depressief en prikkelbaar en houdt de verdachten verantwoordelijk voor alle gevolgen.

De eigenaar van een aannemersbedrijf vertelde dat twintig jaar werk, zijn bedrijf en al zijn gereedschap verloren gingen. Hij was op de ochtend van de explosie normaal gesproken vroeg op zijn werk aanwezig en beseft dat hij mogelijk was overleden als hij een halfuur eerder was gekomen. Bijna twee jaar later kan hij nog altijd niet volledig werken. Omdat hij de pensioengerechtigde leeftijd nadert, vreest hij dat hij zijn oude leven niet meer kan hervatten.

Een groot deel van de zittingsdag stond in het teken van de nabestaanden van Vikel, een 44-jarige Griekse arbeidsmigrant en een van de zes dodelijke slachtoffers. Zijn vrouw sprak in het Grieks en vertelde dat haar man in Nederland werkte aan een betere toekomst voor hun gezin. Hij liet een vrouw en drie jonge kinderen achter. Zij beschreef hoe zij na de explosie voortdurend naar nieuws zocht, totdat Vikel uiteindelijk aan de hand van zijn gebit werd geïdentificeerd. Zijn kinderen worstelen sindsdien met verdriet en angst: zijn dochter begrijpt dat ze haar vader nooit meer terugziet, zijn jongste zoon vraagt bij mannen of het zijn vader is en zijn oudste kind is bang geworden dat elk rampscenario werkelijkheid kan worden. Zijn weduwe moet nu alleen voor het gezin zorgen en wacht vaak tot de kinderen slapen voordat ze zelf haar verdriet toelaat.

De oudste zoon van Vikel, die tien was toen zijn vader stierf, liet via een brief vertellen hoe hij de onzekerheid, het overlijden en de begrafenis in Albanië beleefde. Hij kreeg hartkloppingen, werd bang voor reizen en alledaagse situaties en dacht er op een moment aan zichzelf iets aan te doen. Met hulp van psychologen gaat het beter, maar hij maakt zich zorgen over zijn moeder en het geldgebrek. Ook de broer van Vikel sprak, namens hun ouders in Albanië. Hij noemde zijn broer zijn steun en toeverlaat en zei dat de familie vooral wil dat de verantwoordelijken een zware straf krijgen.

De weduwe vroeg de rechtbank om de maximale straf, levenslang, op te leggen. Ze zei geen wraak maar gerechtigheid te zoeken en verlangde dat de verdachten berouw tonen, verantwoordelijkheid nemen en de waarheid vertellen. Volgens haar is de dood van Vikel geen korte periode van rouw, maar een blijvende veroordeling voor haar en haar kinderen. De rechtbankvoorzitter bedankte de familie en benadrukte dat Vikel tijdens de verklaringen een gezicht kreeg, in plaats van alleen een naam in het dossier.

De eigenaresse van de bruidsmodezaak, die volgens het Openbaar Ministerie het doelwit van de explosie was, zou eveneens haar verklaring afleggen. Zij wilde niet naar de rechtbank komen uit angst voor represailles en zou daarom een geluidsopname laten horen. Woensdag worden daarnaast de schadeclaims behandeld. In totaal zijn 97 mensen rechtstreeks als slachtoffer van de explosie aangemerkt. De vier verdachten werden tijdens de eerste twee zittingsdagen ondervraagd over hun mogelijke rol bij de explosie; de spreekrechtverklaringen vormen een emotionele tegenhanger daarvan.