Martin krijgt op zijn 30ste diagnose MS: 'Opeens raak je allerlei dromen kwijt'

In dit artikel:

Martin Bruijn uit Den Haag was dertig jaar oud en werkte bij de brandweer toen hij merkte dat zijn benen soms zwaar aanvoelden en niet goed meewerkten. Ook tijdens het voetballen verloor hij geregeld de coördinatie. Na twee jaar onderzoeken en verschillende scans en testen kreeg hij, bijna 28 jaar geleden, de diagnose multiple sclerose (MS).

Bruijn heeft primair progressieve MS, een vorm waarbij de klachten langzaam verergeren. Door aantasting van zenuwen in het centrale zenuwstelsel voelt hij zijn benen minder goed en is zijn evenwicht sterk verminderd. Een klein obstakel kan daardoor al tot een val leiden. Hij gebruikt in het HagaZiekenhuis een segway omdat lopen nog maar over korte afstanden lukt. Sporten kan hij niet meer, al is hij opgelucht dat hij nog kan staan en geen rolstoel nodig heeft. Hoe de ziekte zich verder ontwikkelt, blijft moeilijk te voorspellen.

De diagnose veranderde zijn leven ingrijpend. Bruijn had zes jaar bij de mariniers gewerkt en daarna bij de brandweer; hij was gewend aan een actief bestaan in de buitenlucht. Plotseling raakte hij veel toekomstplannen kwijt. In de eerste jaren richtte hij zich vooral op zijn zoon, die destijds vier jaar oud was. Toen zijn zoon ouder werd, kreeg hij meer ruimte om stil te staan bij zijn eigen verlies en belandde hij in een moeilijke, donkere periode.

Met bijna twee jaar therapie en steun uit onder meer yogalessen wist hij die periode achter zich te laten. Inmiddels kan hij beter met zijn ziekte leven. De achteruitgang gaat bij hem langzaam en de afgelopen tien jaar is zijn leven volgens hem weer meer op zijn plek gevallen, hoewel hij soms nog een slechte dag heeft. Zijn tijd bij de mariniers helpt hem daarbij: daar leerde hij dat doorgaan en actief blijven belangrijker zijn dan blijven stilstaan.

Het gesprek met presentator Fred Zuiderwijk vond plaats in het kader van de Omroep West-serie ‘Hoe gaat het?’, waarin ziekenhuispatiënten, bezoekers en medewerkers vertellen over hun leven. Bruijn was die dag overigens niet voor zijn MS in het HagaZiekenhuis. Hij bezocht zijn pasgeboren kleindochter, van wie zijn zoon net vader was geworden. Dat nieuws raakte hem diep en bracht hem zowel tot tranen als tot grote blijdschap.