Onderzoeker onterecht ontslagen, universiteit moet ruim 80.000 euro betalen
In dit artikel:
De rechtbank Den Haag heeft geoordeeld dat de TU Delft ernstig verwijtbaar heeft gehandeld bij het ontslag van een onderzoeker en moet daarom ruim €80.000 aan vergoedingen betalen. De zaak draait om een conflict dat in 2023 begon, toen de vrouw een gesprek vroeg over beëindiging van haar dienstverband omdat de werkomstandigheden niet meer vruchtbaar zouden zijn.
Na een aanvankelijke aarzeling van de onderzoeker interpreteerde de universiteit haar houding als een definitieve ontslagaanvraag. Vervolgens meldde de medewerker een onveilige werkomgeving: zij sprak van buitensluiting en kleinering ten opzichte van studenten, en van een leidinggevende die haar ideeën gebruikte zonder haar te noemen en suggereerde dat haar beurs te danken was aan haar rolstoel. De TU startte geen onderzoek en bestempelde de klachten als ongefundeerd; de universiteit verwees naar haar ziekmelding als reden om niet te onderzoeken.
De rechter nam dat standpunt niet over: de ziekmelding werd gezien als gevolg van de geschetste onveiligheid, wat juist aanleiding had moeten zijn voor onderzoek. De situatie escaleerde toen de TU de onderzoeker abrupt ontsloeg en haar toegang tot werkdocumenten en mailbox afsloot, en haar onder druk zette akkoord te gaan met het ontslag vanwege een dreiging met terugvordering van bijna twee jaar salaris.
De universiteit beriep zich op Belgisch recht omdat de vrouw in België woonde en werkte, maar de rechtbank concludeerde dat partijen altijd van Nederlands recht waren uitgegaan en dat de cao voor Nederlandse universiteiten en Nederlandse ziektebetalingsregels van toepassing waren. Het ontslag werd daardoor door de rechter direct vernietigd.
Toch komt de medewerker niet terug in dienst: de arbeidsrelatie is volgens de rechtbank sinds 2023 dusdanig verstoord dat herstel niet realistisch is, en de arbeidsovereenkomst is daarom definitief ontbonden. Omdat de rechtbank de oorzaak van de verstoorde relatie vooral bij TU Delft legt, is de universiteit veroordeeld tot een transitievergoeding van ruim €22.000, een aanvullende ontslagvergoeding van €59.000 en uitbetaling van achterstallig loon.
Deze zaak benadrukt voor universiteiten het belang van serieus en tijdig onderzoek naar meldingen van een onveilige werkcultuur, en dat het afdoen van klachten met verwijzing naar ziekte niet automatisch een reden is om niet te onderzoeken. Ook toont het aan dat onjuiste toepassing van het arbeidsrecht (keuze voor buitenlands recht) en het afsluiten van toegang tot systemen nadelige gevolgen kunnen hebben voor werkgevers in ontslagprocedures.