Opluchting bij moeder doodgestoken Luca na uitspraak: 'Maar we krijgen hem er niet mee terug'

In dit artikel:

Edgmayr E. uit Hazerswoude-Rijndijk is door de rechtbank in Den Haag veroordeeld tot zestien jaar gevangenisstraf en tbs met dwangverpleging voor de dodelijke steekpartij op de 22‑jarige Luca van der Zijl uit Voorschoten. De uitspraak volgt op de zaak waarin Luca die nacht het huis van de verdachte binnenging na een tuinfeest bij buren verderop in de straat en daar werd neergestoken.

De rechtbank verwierp het verhaal van E. dat hij handelde uit zelfverdediging tegen een vermeende inbreker. Zijn verklaringen verschilden telkens, het licht in de woonkamer stond aan en het letsel van Luca — meermalen gerichte steken in de borst, met zo veel kracht dat het lemmet brak — past volgens de rechters niet bij een enkele duw. De rechtbank oordeelt dat de steken zodanig gericht waren dat er opzet op de dood moet worden aangenomen. Waarom hij stak bleef onduidelijk en het ontbreken van opheldering woog zwaar mee in het oordeel.

E. heeft in 2008 al een veroordeling voor een vergelijkbaar geweldsdelict (poging tot doodslag), wat de rechtbank meeneemt in haar beoordeling van zijn gedragsgeschiedenis. Ondanks dat hij meerdere persoonlijkheidsstoornissen heeft, wordt hij niet ontoerekeningsvatbaar geacht; ook drank- en drugsgebruik die nacht bieden volgens de rechters geen vrijstelling van verantwoordelijkheid. Omdat hij geen zelfinzicht toont in zijn stoornissen, legt de rechtbank tbs met dwangverpleging op.

Ruim honderd vrienden en familieleden van Luca waren aanwezig bij de zitting; hun voortdurende aanwezigheid in de procedure maakte volgens de rechtbank duidelijk welk onherstelbaar leed is aangericht en welke maatschappelijke ontsteltenis het tot gevolg heeft gehad. Luca’s moeder, Martine van Tol, zegt de straf te kunnen accepteren maar erkent dat “we krijgen Luca er niet mee terug”. Ze benadrukt dat de gezamenlijke aanwezigheid van vrienden en familie hen heeft verbonden en steun heeft gegeven in het rouwproces.

Kort samengevat: de straf volgt de eis van de officier van justitie; de rechtbank ziet bewijs voor opzet, verwerpt de zelfverdedigingsclaim en motiveert naast gevangenisstraf ook verplichte psychiatrische behandeling vanwege ontbrekend inzicht en een risico op herhaling.