Thomas is arts op de intensive care: 'Beslissingen over patiënten gaan vaak over leven of dood'

In dit artikel:

Thomas Ottens (40) uit Rotterdam werkt al acht jaar als intensivist op de intensive care van het HagaZiekenhuis in Den Haag. Als ic-arts behandelt en coördineert hij de zorg voor patiënten die zo ernstig ziek zijn dat zij afhankelijk zijn van apparatuur die vitale lichaamsfuncties bewaakt of overneemt. Omdat op de ic allerlei soorten patiënten liggen, werkt hij nauw samen met onder meer chirurgen en andere medisch specialisten.

Zijn werk draait regelmatig om beslissingen over leven en dood. Meerdere keren per dag moet hij samen met collega’s afwegen of een behandeling nog zinvol is, of een patiënt moet worden opgenomen en of de apparatuur die iemand in leven houdt moet worden uitgezet. Dat zijn volgens Ottens de moeilijkste keuzes van zijn vak, omdat een beslissing grote gevolgen heeft en niet kan worden teruggedraaid. Soms overlegt hij daarvoor zelfs ’s nachts met een collega.

Toch bestaat zijn werk niet alleen uit zware momenten. Hij ziet ook patiënten die na een ingrijpende operatie snel herstellen. Juist het gevoel dat zijn werk direct verschil maakt, houdt hem enthousiast. Zijn keuze voor de intensive care ontstond tijdens zijn studie geneeskunde. Aanvankelijk wilde hij anesthesist worden, maar tijdens een stage op de ic sprak de combinatie van acute zorg, complexe technologie en herstel hem aan. Een dag waarop hij een reanimatie meemaakte en later een patiënt ontslag zag nemen, liet hem besluiten voor dit vak te kiezen.

Om intensivist te worden is eerst een andere medische specialisatie nodig, bijvoorbeeld anesthesiologie of interne geneeskunde. Ook cardiologen, neurologen, longartsen en chirurgen kunnen zich daarna in de intensivecaregeneeskunde specialiseren.

Ottens probeert emoties van patiënten en familie professioneel op afstand te houden, omdat hij het werk anders niet zou kunnen volhouden. Toch raken sommige situaties hem wel, bijvoorbeeld wanneer iemand zonder familie of vrienden overlijdt. Ook krijgt hij soms de boosheid of het verdriet van nabestaanden over zich heen wanneer een behandeling wordt gestopt of een patiënt niet meer wordt opgenomen.

Daartegenover staan de dankbare momenten. Voormalige patiënten sturen soms met Kerstmis een kaartje of cadeautje naar de afdeling. Het meest bijzonder vindt Ottens het wanneer een patiënt die hij alleen ziek in bed kende later lopend terugkomt en hem de hand schudt. Die ontmoetingen laten hem zien wat zijn werk kan betekenen.