Van Haagse boefjes naar buurtverbeteraars: groep jongens van toen blikt terug op roerige jaren

In dit artikel:

Dertig jaar na de VPRO-documentaire uit 1995 blikken Raymond ‘Sjors’ Zuidwijk en Willem van der Toorn terug op de jongens van de Haagse Marktweg. De groep hangjongeren uit de wijk Groente- en Fruitmarkt, tussen Transvaal en de Schilderswijk, kwam geregeld in aanraking met de politie. Volgens Zuidwijk werden ze destijds ten onrechte als ‘tokkies’ neergezet: ondanks kattenkwaad en provocaties richting agenten vormden ze vooral een hechte Haagse gemeenschap.

Een voorbeeld van hun streken was het loshalen van een hek rond een speeltuin, waarna ze een auto naar binnen reden en het hek weer terugplaatsten. De jongeren vermaakten zich op straat, terwijl beloofde voorzieningen zoals een clubhuis uitbleven. Van der Toorn, die destijds aan de Marktweg woonde, besloot daarom zelf een kelderbox om te bouwen tot ontmoetingsplek. Daar konden de jongens terecht voor eten en drinken, maar golden ook duidelijke grenzen.

Van der Toorn groeide uit tot een vertrouwenspersoon en leider van de groep. De jongeren hielpen op hun beurt hem en zijn vrouw wanneer dat nodig was en legden ruzies vaak snel bij. Volgens beiden draaide de buurt ondanks geldgebrek om saamhorigheid en onderlinge steun. Van der Toorn zette zijn werk met jongeren later voort bij het Haagse Hopje aan het Kaapseplein en buurtcentrum Kommunika in Scheveningen.

Ook Zuidwijk bleef maatschappelijk actief. Via vrijwilligerswerk en de lokale politiek werd hij uiteindelijk stadsdeelvoorzitter in Laak. Hij zegt zijn kennis van het straatleven te gebruiken om signalen uit de wijk bij de gemeenteraad te brengen. De samenwerking met de politie is inmiddels goed, in tegenstelling tot het plagen van agenten in zijn jeugd.

Toch herkent Zuidwijk nog steeds dezelfde kwajongensstreken bij jongeren, bijvoorbeeld bij luidruchtige scooterrijders. De wijk is volgens hem wel veranderd: buurtbewoners zijn minder verbonden, deuren blijven vaker dicht en beveiligingscamera’s hebben de plaats ingenomen van open contact. Jongeren zitten bovendien meer binnen en missen daardoor sociale interactie. Ondanks de overlast van vroeger kijken Zuidwijk en Van der Toorn vooral met warmte terug op een tijd waarin bewoners zelf oplossingen vonden en veel voor elkaar over hadden.