Wereldwijd erkende vereniging is hard op zoek naar leden: 'Er moet verjonging komen'

In dit artikel:

Op woensdagavond verandert een repetitieruimte in Oegstgeest in een Schotse enclave: The Red Rose of Lochbuie Pipes and Drums oefent wekelijks, compleet met kilts en doedelzakken. De band bestaat 35 jaar en is officieel verbonden aan de Schotse clan Maclean of Lochbuie; op de bassdrum staat het persoonlijke wapen van de clanchief, en sommige tartanpatronen mogen niet zomaar gedragen worden. Leading drummer Willem Pieter Rus benadrukt de verantwoordelijkheid die daarbij hoort.

De muziek vraagt strikte discipline. Tijdens de repetitie klinkt tellen en aansporing — “We hobbelen”, merkt een van de leden op — omdat bij een grotere groep bagpipes en drums de minste onoplettendheid tot muzikale chaos leidt. Daarnaast is het bespelen van de pipes fysiek zwaar, wat sergeant John Hermans als dringend probleem ziet: de vaste kern vergrijst en verjonging is noodzakelijk.

De reddingsboei komt van jonge aanwas. Studenten zoals Roos Bouwmeester, die de naam van de band als een teken zag (“it's meant to be”), leren op de practice chanter en vinden snel aansluiting. Ook 20‑jarige Chloe Haesen illustreert dat traditie en nuchterheid samengaan: ze draagt een broekje onder de kilt en houdt het praktisch. Om meer jongeren te bereiken heeft een jong PR‑team de socials opgefrist met opvallende beelden en teksten; die tactiek leidt al regelmatig tot nieuwe bezoekers bij repetities.

Kort gezegd: The Red Rose van Lochbuie probeert traditie en discipline te bewaren terwijl het zich via moderne kanalen vernieuwt, omdat zonder instroom van jongeren het voortbestaan van de band en zijn Schotse verbondenheid op de tocht komt te staan.